तुझी एक चाहुल

तुझी एक चाहुल
शांत माझा श्वास
तुझा एक कटाक्ष
जीव माझा खल्लास
तुझं नुसतं दिसणं
माझं काळीज हसणं
तुझा ओझरंता स्पर्श
माझं शुन्यात असणं
तुझ्या कपाळीची बटं
जीव माझा खालीवर
तुझं ओठांवर बोट
श्वास माझा वरवर
तुझं ओळखींच स्मीत
मनी फुलवते प्रीत
तुझ्या माझ्यामध्ये पण
असे अबोल्याची भींत
तुझं असं येणं जानं
मने जपे क्षणोक्षण
काय खोटं आणी खरं
सखे आता तुच जानं
तुझी पैंजणाची चाल
माझं थांबत पाऊल
सखे माझं असं होतं
तुझी लागता चाहुल!!
-निशिगंध (गणेश शिंदे, दुसरबिडकर)©®

प्रिय चिऊ...

प्रिय चिऊ....
तू residence address बदलला का?
नाही...तू हल्ली कुठेच दिसतं नाही..म्हणुन..
तुझी चिवचिव कानावर ऎकू येत नाही..म्हणुन
माझा दिड वर्षाचा मुलगा, खिडकीत बसुन
चिऊ ये..म्हणुन सतत तुझी आठवण करतो
अन तू येत नाही म्हणुन थोड्या नाराजीनंच
तुझा हक्काचा घास, काऊच्या पोटात भरतो
पूर्वी कसं...तु खुप वेळेस, कुठेही दिसायचीस
तुझ्या पिलांसहित, घरभर दंगा मांडायचीस
अंगणातले दाणे, चोचीनं टिपतं टिपतं मग
तुझ्या मैञिनींसोबत खोटं खोटं भांडायचीस
आता तेव्हढं मोठं अंगण नाही, हे अगदी खरं
पण भांडायला तू नाहीसं, हे ही तितकंच खरं
आताशा घरातला कोपरा सुना सुना असतो
मार्बलच्या टाइल्सवर काडीचाही कचरा नसतो
लहानपणी अंगणात आमची अंगतपंगत रंगायची
तूही यायचीसं अन हक्कानं आपला घास मागायची
आज जेवतांना दातांत खडा आल्याची जाणिव होते
अन मन मग तुझ्या आठवणींत कैक वर्ष मागे जाते
सकाळी तू उन्ह खात झाडावर बसलेली असायची
जणु ऎखादी शामळू मुलगी, चोपुन चापुन, घट्ट दोन
वेण्या बांधुन शेवटच्या बाकांवर बसलेली दिसायची
शाळेंत जातांना सहज वर नजर जायची, तारांवर अन
रांगेत तुम्ही बसलेल्या दिसल्या कि वाटांयच...
शाळा भरली बहुतेक..अन मग पावंलात बळ दाटायंच
खुपंच परिकथेसारखे,सोनेरी दिवस होते..नाही??
पण..पण आता मागंच खरंच काही ऊरलं नाही
तू तर नाहींच नाही........
मी अन तुझ्या आठवंणी सोडुन काहीचं नाही
तू नसल्यांन झाडेही फारशी चिवचिवतांना दिसत नाही
फक्त..जंगलातून गावात आलेल्या माकडांचा हैदोस
कावळ्यांची कावकाव,अन असलंच दिसतं काहीबाही
खरंच चिऊ....
तुझ्या हरवुन जाण्याची जाणिव अस्वस्थ करुन जाते
मनाच्या घरट्यांत मग वावटळं भरुन जाते
म्हणतांत....
mobile towerच्या rangeने तुला मिटवलंय
खरं खोटं माहीत नाही...
पण आजही मोबाईल फोन काढला की ...
त्यावरुन चिवचिवंत ओघळंणारे लालभडक थेंब..
जाणवतातं मला!!!
-निशिगंध (गणेश शिंदे, दुसरबिडकर)®

कविता

कविता...
अंतःकरणातुन उठलेली सल एक
भावनांच जीवघेणं अनामिक वादळ
मुक्या मनाचा हळुवार तलम शब्द
शांतता अस्वस्थ करणारी निस्तब्ध ..!! 

कविता...
स्वपनातील जाणं,परिस्थितीचं भान
गुलाबी यादो का शहर, अन ओसाड माळरान
कल्पनेने भारलेला अनंत रस्ता
अन मृत शवांची युद्धभुमि वैरान ...!! 

कविता.....
प्रेमाच स्पंदन अन प्रेमभंगाच आक्रंदन
कधी सरळ वाट,कधी नागमोडी वळणं 
कधी आशा अपेक्षांचा गच्च बाजार
कधी गिळुन टाकणारं निराशेचं महाद्वार ..!!  

कविता...... 
तरुण मनांच तडफडणं......फडफडणं
कधी फुलपाखरांगत आनंदी ऊडणं
म्हणुन, कविता कधी हाती घेऊ नये
अन हाती घेतली तर कधी सोडूच नये.... !! 

-निशिगंध (गणेश शिंदे, दुसरबिडकर)®©

माया

चाकोरीचे जीणे आता
माझ्या लागले पाठी
हिरवी स्वप्ने विरुन गेली
व्यवहार आला ओठी
ऎकसारखी रोज रोज ती
खरडावी ऎकचं वाट
थकुन जाते रात ऎकटी
विरुन जाते पहाट
नीळे अस्मान, चंन्द्रचांदणे
मी आता आठवत नाही
लयीत ऊडती संथ पाखरे
डोळ्यात साठवतं नाही
अथक लालसा अन स्वार्थाने
मी आता विणतो जगणे
ओठांनाही बोलुन गेलो
आता विसरा गाणे
पण.... कधीशा कातरवेळी
डोळ्यात दाटती छाया
मग असल्या जिण्यावर थुंकून
मी हळूच पुटपुटतो..........
"हि तर सगळी माया !!"
-निशिगंध (गणेश शिंदे,दुसरबिडकर ®)

जिंदगी...

ईन्कार केला नाही ,ईकरार केला नाही..
ज्या थाळीने दिले ,तीला सुराख केला नाही.
अबोल बंदिशीचे जीणे ,आजवर झाले गाणे..
दिला शब्द फिरवला ,प्रकार असला झाला नाही.
काळजावर झाले घाव ,त्यांच्या तुकड्यांचा झाला भाव..
सोसल्या यातनांचा गाव ,जीभेवर वसला नाही..
मन स्वछंद रानात फिरले ,फिरतांना उनाड ठरले.
जिंकता जिंकता हरले, पण तकरारीला हात दावला नाही.....!!!
-निशिगंध (गणेश शिंदे,दसरबिडकर)®

अर्ध्यावरचा डाव (कविता)

तू मांडलेला पसारा
मी पांगवतोय घरभर सारा
तू येशिल..या आशेने
धूळभरल्या पंखानी वाट बघतोय वारा!
तू मांडलेला भातुकलीचा खेळ
वेळेआधीच बिघडला मेळ
तुझ्या अर्ध्या संसाराला
पुरला नाही क्षणिक वेळ!
तुझं येणं अन जाणं
माझं केविलवाणं जीणं
म्हणुन मी हि ठरवलयं य
आता तुझ्या मागोमाग येणं!!!

-निशिगंध (गणेश शिंदे,दुसरबिडकर)®