अनवाणी पावलांनी(मराठी कविता)

अनवाणी पावलांनी एकदा
टाकावचं ऎखांद पाऊल
कळायला हवी कधीतरी
काट्याकुपाट्यांची चाहुल
अनवाणी पावलांनी कधी
निखार्यावरही चालुन पहावं
हे ही नाही पटलं तर
स्वैर पाण्याबरोबर वहावं
अनवाणी पावलांनी मग
जिंकावी आकाश नी धरती
मरणालाही जिंकून मग
खुशाल जावं वरती....!!

-गणेश शिंदे..
दुसरबिड,बुलडाणा
9975767537

सल..(मराठी कविता)

नाही पुनवेचा चांदवा..निदान..
सुखाच्या चांदणीनं तरी...
आयुष्याजवळ सरकावं....
नाही सुर्याचा लख्ख प्रकाश..निदान..
एखाद्या काजव्यानं तरी..
जरासं जवळून फिरकावं....!!
संदर्भ बदलत जावे..पण..
आशय नेमका तोच रहावा..
कायदे अन वायदे..बदलावेत..आयुष्याचे..
पण..निश्चय नेमका तोच रहावा..!!

-गणेश शिंदे
दुसरबिड,बुलडाणा
9975767537

राञप्रेम

जाग कलंडते, ह्या कुशीहुन त्या कुशीवर
पण माझी राञ काही  केल्या सरतं नाही 
स्वपने तर माझ्यापासुन  मैलोनमैल दुर
उघड्या डोळ्यात थोडीही झोप भरतं नाही
तस म्हटलं तर,माझं हे असं रोजचंच आहे
दिवसा अगदी शहाण्यासारखं वागायचं
अन राञी माञ वेड्यासारखं जागायचं
राञीची जागेपणीची अनाहुत स्वप्न म्हणजे
खरंच खुपचं असतो बिनकामाचा फापटपसारा
कळतं नकळत ऎक ऎक गोष्ट छळतं जाते
अन जळता जळता,ऊजेडातही अंधार होतो सारा
राञ कधीच राञीची राहत नाही, जेव्हा मी जागतो
ते नेहमी सवाल करते, का रे..तु असा कसा वागतो?
तीच्या निरागस प्रश्नावर तसं मी निरुत्तर असतो
पण तिला या सगळ्यात तिचा तपोभंग झालेला दिसतो
काही क्षणी राञ माझी प्रेयसी होते, काही क्षणी दासी
तर काही क्षणी गळ्याभोवती मिठी मारणारी फासी
काही क्षणी माझी जगण्याची दिशा होते,द्रदशा होते
अन काही क्षणी पाठ फिरवुन माझ्यातील उत्कट निराशा सुद्धा होते...
तरीही राञ माझी असते अन मी राञीचा असतो...
कारण माझ्या मनाचा खरा आरसा फक्त राञीलाच दिसतो........!! 
-निशिगंध (गणेश शिंदे, दुसरबिडकर)®

अर्ध्यावरचा डाव (कविता)

तू मांडलेला पसारा
मी पांगवतोय घरभर सारा
तू येशिल..या आशेने
धूळभरल्या पंखानी वाट बघतोय वारा!
तू मांडलेला भातुकलीचा खेळ
वेळेआधीच बिघडला मेळ
तुझ्या अर्ध्या संसाराला
पुरला नाही क्षणिक वेळ!
तुझं येणं अन जाणं
माझं केविलवाणं जीणं
म्हणुन मी हि ठरवलयं य
आता तुझ्या मागोमाग येणं!!!

-निशिगंध (गणेश शिंदे,दुसरबिडकर)®

तुझी आठवण येते....

तुझी आठवण येते...जेव्हा
सुर्य अस्ताला जातो
पक्षी घरट्याकडे वळतांत
बाजार संपल्यावर माणसं जशी
घराच्या ओढीनं पळतांत...
तुझी आठवण येते..जेव्हा
हसरी माणसं भेटतांत
लाजरी मुलं बोलतांत
निशिगंधाची फुलं जशी
ऎक ऎक करुन फुलतात
तुझी आठवण येते...जेव्हा
डोळ्यात अश्रु मावतं नाही
झाडे स्तब्ध, हलतं नाही
डोंगराआडचा सुर्य जेव्हा
वेळ होवुनही कलतं नाही..
तुझी आठवण येते...जेव्हा
कुणीतरी टचकन् बोलतं
अन् बापड मन जळतं
आपुलकीच्या सावलीसाठी
डोळे मिटुन सैरभैर पळतं
तुझी आठवण येते...जेव्हा
डोळ्यात अंधार दाटतो
काही दिसेनासं होतं
निळ्या आभाळात मन उडून
काही सुचेनासं होतं 
तुझी आठवण येते...जेव्हा
मोरपिस अलगद शरीरांवर फिरतं
तुझ्या सुगंधित श्वासासारखं...
रोम रोम रोमांचित करुन
अचानकचं पुन्हा हरवतं..
तुझ्या दूर जाण्याच्या भासासारखं
तुझी आठवण येते...जेव्हा
तुझ्याजवळून चोरून जपलेला
क्षण अन क्षण आठवतो 
अन त्याचवेळी अलगद मी
मनातलां पाऊस डोळ्यात साठवतो
म्हणुनचं...........  
तुझी आठवण आली की
मी स्तब्ध बसुन राहतो
भुतकाळाचे सांधलेले धागेदोरे
ऎक ऎक उसवून पाहतो.....
-निशिगंध (गणेश शिंदे® दुसरबिडकर)

येथे...

येथे .... 
काहींच जगणं म्हणजे रोजंचच मरणं
काहींच बोलण म्हणजे मुक्यांच रडणं 
येथे....
काहींनाच मिळतात न मागता मुक्त श्वास.
काहींना मात्र उगाच श्वासांचे फक्त भास.
येथे....
रोजंच कुठेतरी भाकरी भाकरींच भांडण
रोजंच कुठेतरी  भाकरी भाकरीसाठी मरणं 
येथे.....
काहींसाठी चंन्द्र म्हणजे प्रेमसौन्दर्याचा साज
काहींसाठी चन्द्र म्हणजे उजेडाचा ऎक भाग.
येथे..... 
गुलाबी पहाट म्हणजे काहींसाठी साखरझोप
काहींसाठी माञ उगाच जीवाचा खटाटोप.
यॆथे..... 
काहींसाठी पोट म्हणजे ऎक मोकाट कुरणं
काहींसाठी माञ ऎक धगधगतं सरण.
येथे..... 
काहींच झूठ माञ तेव्हाच डामडौलानं सजतं 
काहींच सत्य केविलवाणं कोपर्यात लपतं...... 
-निशिगंध (गणेश शिंदे,दुसरबिडकर®)

वारा मी आणी ती...(कविता)

वारा किती दिवाना
वारा किती शहाणा
तीच्या गालाहुन वाहण्याचा
त्याचा जाणुन मी बहाणा..
संयमित तीचा पदर
वार्याने हलता केला
तीचा गच्च अंबाडा
वार्याने फुलता केला
अन तो, पुटपुटला माझ्या कानी,
"आता सांग, कशी हि दिसते?"
मी अबोल अन तो उत्तरतो,
"जशी नाव ऎकली,वादळी सागरा असते"
पापण्या तीच्या चुंबूनी
वारा खट्याळ होतो
तीच्या फडफड पापण्या पाहुन
मी वार्याचा हेवा करतो
तीची मोरपिसाची काया 
थरथरते वार्याने थोडी 
उडतो पदर वार्यावर
अन तो "उगाचं" सावरते वेडी!
वारा निघुन जातो
स्थिरस्थावर सगळं होतं
अन उगाच मन माझं मग,
होत्याचं नव्हतं होतं!! 
-निशिगंध (गणेश शिंदे,दुसरबिडकर)

सये...तुझ्याविना...(कविता)

सये तुझ्याविना जीव कासाविस होई.
जशी कोपर्यात ऊभी,अबोल जाईजुई.  

भासे पावलोपावली,तुझ्या वीरहाच्या खुणा,
जसा पुनवेचा चांद ऎकाकी, चांदण्याच्या विना. 

           
सय दाटते मनात, तुझी एकांताच्या क्षणी
मग शोधतो तुला मी, ऎकटाच मनोमनी.

आता येतिल का ते दिस,तुझ्या शब्दानी भारलेले?
सये,तुझ्याविना मला जणू,मेलेल्याला मारलेले.

तुझा ऎक ऎक श्वास,माझ्या श्वासात अडखळे,
श्वास धरावयां जावं,श्वास पुढे पुढे पळे...

तुझ्या सयेत सये,उभा जन्म सरणारं..
ऎकला होतो मी,अखेर ऎकलाच ऊरणार!!  

-निशिगंध (गणेश शिंदे,दुसरबिडकर)®

एक मैफल..विटलेली....

दुरावले माझे गाणे
दुरावले माझे सूर
मैफिलीला रंग नाही 
ती विराणी दूरदूर. ..!! 

काळजाच्या नक्षत्रांना 
काजळी कशी हि आली?
आठवांच्या अवर्षणी
पापणी अशी का ओली?  

चंन्द्र आता ग्रासलेला
माझ्या कसा अंतरंगी....?.
इन्द्रधनू बेरंग नी
बघ दाह होतो अंगी...! ! 

ओळखीचा शब्द शब्द
मला ओळखेना झाला ..
एकेक करुन सारा..
हा संसार दुर गेला. ..!! 

ओठ माझे स्तंभलेले
शब्द माझे थांबलेले
उसळते रक्त माझे
ते ही आता सांडलेले..!! 

आता फक्त भारवाही
देह वाहतो पसारा ... 
अनोळखी संसार नी
फक्त ओळखीचा वारा...!! 

गोठलेल्या लोचनांनी
मिटलेल्या पापण्यांनी ..
साथ मज दिली फक्त,
आभाळाच्या पाखरांनी. ..!! 

मग..एकदा असेच...
आयुष्यमौन सरेल ..
देहाची राख विरेल..
न सुटणारे ते कोडे.. 
मग सहज सुटेल..!!!  

-निशिगंध (गणेश शिंदे,दुसरबिडकर)®

...निर्मिका.. (कविता)

निर्मिका तुझा सोहळा आम्हास उमजला नाही.
शर्थ केली कैकदा, पण खेळ समजला नाही..!!   

तू हाडामांसाचा बनुनी कधी कुणास भेटला का रे??
कि पाषाण म्हणुनी नुसते,आयुष्य कंठला सारे?  

म्हणे निर्मिलास तू अवघा, ह्या विश्वाचा पसारा.
मग लाखमोलाची दौलत सोडुन,केलास कुठे पोबारा??  

तू मंदिरात असतो का? कि उनाड हिंडत बसतो??
तुझ्या असल्या वर्तणुकीला, जो तो हसतो अन रुसतो ..!! 

तुझ्या नावावरती  कैकांनी, सजवला व्यापार सारा .
अन पाषाणा तुझ्या नशिबी, फक्त हारांचा भारा..!! 

तू जागा असशील तर मग, हा विध्वंस असा का होतो?
जो तो येता जाता का, तुझे अधिकार हाती घेतो??  

बघ मग..असशिल तर दीस..नसशिल तर दगडातचं बस..
पण तुझ्या वाटेंकडे डोळे असणार्यांसाठी, एकदा तरी हसं.......!!!
-निशिगंध (गणेश शिंदे,दुसरबिडकर)®